Geschiedenis van het domein van Lanniron

Zomerresidentie van de bisschoppen van Cornouaille

Reeds vanaf de twaalfde eeuw verbleven de bisschoppen graag in hun huizen buiten de stad, hier in Quimper lagen deze allemaal aan de oevers van de Odet. De residenties lagen aan een stad met kerk, begraafplaats, huizen, molens,... In 1 woord een kleine parochie, die reeds vermeld werd in de oude geschriften.

 We vinden Lanniron terug in aankoopcontracten van de bisschop Gatien de Monceax (1408-1416) die in 1412, 1413 en 1415 verklaarde dat het de wil van de bischop was om het domein van Lanniron te vergroten. Monseigneur Bertrand de Rosmadec (1416-1444) bouwde in Lanniron een groot vierkant landhuis geflankeerd door vier torentjes. Het is duidelijk dat we de invloed van Rosmadec terugvinden in vele historische monumenten in Quimper en omgeving. Tijdens het einde van de vijtiende en begin van de zestiende eeuw werden de domeinen van de bisschoppen alsmaar groter, ze namen telkens maar meer en meer grond in tot dat de stad en de parochie helemaal verdwenen waren.

Lanniron wordt de hoofdresidentie van de bisschoppen en krijgt zijn bekende tuinen 

Na de oorlog van de Ligue, op het einde van de zestiende eeuw, behoorde de stad Quimper toe aan Maréchal d'Aumont in 1594. Monseigneur Chalres du Liscoët verliet zijn residentie in Quimper. Hij maakt van Lanniron de ambtswoning van Cornouaille, vanaf dit moment was het dus geen zomerresidientie meer. 

Monseigneur du Louët, bisschop van 1640 tot 1668 had zeer veel interesse voor de zomerresidentie van Lanniron en kocht het domein op voor er kleine tuinen van te maken.  

Wat Monseigneur de Coëtlogon (1668-106) betreft, hij wou de beroemde tuinen van Lanniron bezitten. Nadien kwamen Monseigneur de Ploeuc (1707-1739), Monseigneur de Farcy de Cuillé (1740-1772), Monseigneur de Grossoles de Flammarens (1772) die het bisschoppelijke leven in Cornouaille slecht verteerden. Monseigneur Conen de Saint-Luc (1772-1790) werd de laatste bisschop van Lanniron. Hij stierf in 1790 aan het begin van de Franse Revolutie en de periode van confiscatie van de geestelijken.

Van de revolutie tot het domein van heden

Lanniron heeft over de jaren heen zeer veel eigenaars gekend tot het op 15 juni 1822 gekocht werd door Monsier Emmanuel Calixte Harrington. Deze Engelse jonkheer, met Franse moeder woonde in Frankrijk. Hij restaureerde het kasteel in 1825, het resultaat kan u nog steeds zien. Zo verdween het landhuis waarvan momenteel enkel nog maar wat muren van zichtbaar zijn. Monsieur Harrington kon het landhuis met zeer veel pracht restaureren, hij transformeerde het landhuis tot het kasteel van momenteel. De tuinen heeft hij gerestaureerd en sommige delen veranderd naar Engelse tuinen.

Op 22 juli 1833 hebben Meneer en Mevrouw Charles de Kerret de Quillien Lanniron gekocht. Hun dochter Hermine trouwde met Georges Blanchet de la Sablière in 1835, De huidige eigenaars behoren tot hun nageslacht.